Jeronimus van Pelt

Jeronimus van Pelt
mail@jeronimusvanpelt.nl

Image

Nog tijdens zijn opleiding aan de Rietveld Academie werkte Jeronimus van Pelt aan zijn werk Lotus Dreams (1996). Deze performatieve installatie was een vanuit zijn herinnering geconstrueerde kopie van een Chinees restaurant, nagebouwd in een etalage. Hij organiseerde er diners en gesprekken over ruimte met ontwerpers, architecten en kunstenaars.

Het werk staat symbool voor Van Pelts houding en werkwijze. Die is terug te voeren naar een spel van afbakenen en iets nieuws laten ontstaan. Want om de wereld om zich heen te doorgronden moet hij die voor zichzelf reconstrueren. Daarbij gaat het niet om een ontrafeling van de werkelijkheid op zoek naar rationele antwoorden. In plaats daarvan tonen zijn reconstructies hoe de wereld om hem heen hem fascineert, hoe hij zijn wereld ervaart, bevraagt en ziet.

Terwijl de eerste ideeën vaak gevoelsmatig en intuïtief tot stand komen, telt bij de uitwerking elk detail. Zijn reconstructies komen tot stand in minutieus gebouwde fotografische ensceneringen, waarin details van grote betekenis zijn en soms blijk geven van een persoonlijke symboliek. Herhaaldelijk verwijst hij in zijn opbouw en manier van vertellen naar de schilderkunst die een inspiratiebron is en die verteltradities kent waar hij zich thuis bij voelt.

Zijn werkwijze maakt geen onderscheid in opdrachten en autonoom werk. Hoewel zijn onderwerpen sterk variëren, ontleent hij zijn inspiratie vaak aan de wetenschap, de beeldende kunst en aan conceptuele thema’s. 

© 2019–now. All rights reserved.
Website by Studio Harris Blondman


Portraits

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Verrassend is het dubbelportret in de Statenzaal in Den Haag van minister-president Rutte en een hulphond. In de stoel naast Rutte zou je eerder een ander politiek kopstuk verwachten waarmee, na het fotomoment, een serieus gesprek wacht. Voormalig minister Laurens Jan Brinkhorst zien we lachend vanaf de verkeerde kant van de bar een biertje tappen en Princes Máxima oogt al net zo ontspannen, informeel en dichtbij. De hoogste rechter van Nederland slingert sierlijk zijn toga om zich heen, zijn ogen trots gericht op het hermelijn in zijn ambtsgewaad.   

De manier waarop wij mensen afbeelden is mede cultureel bepaald. Zeker wanneer de geportretteerden een hoog ambt bekleden. Het gevolg is dat de kijker ook enigszins voorgeprogrammeerd is. Jeronimus van Pelt laat zich echter vrijelijk door zijn model en de situatie ter plekke verrassen, om vervolgens zijn eigen verbeelding na te jagen. Zijn portretten zijn daarom vaak poëtisch, humorvol, meeslepend en onconventioneel. Bijzonder is ook dat hij zijn werkwijze zó weet in te richten dat zijn modellen meewerken aan zijn ideeën.

Tegelijkertijd gaat hij minutieus te werk. Lichtval, stofuitdrukking, decors en attributen ondersteunen tot in de perfectie het verhaal dat hij wil vertellen. Zo doet het onbewogen priesterportret door de compositie, lichtval, stofuitdrukking en wijze van afbeelden eerder denken aan een geschilderd laatmiddeleeuws of Renaissanceportret dan aan een foto van een mens van vlees en bloed.

Image


Browsing Species

Image

Image

Image

Browsing Species 2018

A visit to the city palace Galleria Doria Pamphilj in Rome turned out to be the inspiration for the Browsing Species series. No less than two okapis guide the viewer through the hall of mirrors of this palace, which is full of art treasures. You can already glimpse this in the next room: the world-famous portrait of Pope Innocent X painted by Diego Velázquez.

The current owner of the palace is a descendant of this 1644 crowned pope who was born Giovanni Battista Pamphilj. Against all odds, a letter to this Prince Jonathan Doria Pamphilj turned out to be enough to make a photo staging in the hall of mirrors.

The result is a surreal image in which initially large contradictions come together surprisingly. First of all, there is the eclectic appearance of the okapi, with its characteristics of the giraffe and zebra and with a coat of brown velor. Its native habitat is deep in the forests of Congo. A greater contrast between nature and culture is hardly imaginable, and yet the animal with its stately, elegant appearance does not even seem such a strange appearance in the palace.

Elegance and aesthetics, luxury and fabric expression, uniqueness and value. In Browsing Species, these are the ingredients that seem to forge the palace, the okapis and Velázquez’s world-famous portrait into one species.

Lambda Photo print semi-mat, 3mm Trulife Perspex, 3mm Dibond, 110 cm x 73cm, The Hague 2018

#galleriadoriapamphilj #okapi #popeinnocentx #screamingpope #velazquez #beautifulbeast #rome #lightanddark

Image

A letter to Prince Jonathan Doria Pamphilj dd 17 June 2018

 

Dear Jonathan,
How have you been faring? I’m writing to you to let you know I have finished the art piece (at long last) and named it Browsing species. First off I’d like to thank you ever so much for making it possible for me to make the piece. I’ve been putting some of my considerations to paper and wanted to share them with you. Obviously I’m very interested in your thoughts and ideas about it.

Wikipedia: “For years the okapi was unknown to the Western world until the beginning of the 20th century. Europeans in Africa had heard of an animal that they came to call the African unicorn. In his travelogue of exploring the Congo, Henry Morton Stanley mentioned a kind of donkey that the natives called the Anti, which scholars later identified as the okapi.

When the British governor of Uganda, Sir Harry Johnston, discovered some pygmy inhabitants of the Congo being abducted by a showman for exhibition, he rescued them and promised to return them to their homes. The grateful pygmies fed Johnston’s curiosity about the animal mentioned in Stanley’s book. Though Johnston did not see an okapi himself, he did manage to obtain, with the help of the pigmies, pieces of striped skin and eventually a skull. From this skull, the okapi was correctly classified as a relative of the giraffe. In 1901, the species was formally recognised as Okapia Johnstoni.”

 

Image - Browsing Species sketch

Browsing Species sketch

I hardly ever use animals in my art pieces but the fascination for the Okapi is one that I had for a long time. It’s one of those images that I subconsciously carried around with me and it was when I wandered the halls and rooms of the Doria Pamphilj palazzo that I realised what to do with this intriguement.

There is a very natural resemblance between the atmosphere of the okapi and the Renaissance style of the Doria Pamphilj palazzo. It’s the animals look and energy that make a beautiful almost harmonious fit with the rich decorations and luscious gold ever present. In the Congo okapi’s live solitary in the woods and are hardly ever seen by humans. They’re a shy animal and their solitude fits their natural contemplative look. This look seems to suggest a lightly depressed tendency and a complex emotional inner life, to me. A skittish nature yet proud posture and those deep big black eyes in their grey coloured head. They could be a king or nobleman being very bored with all he has, longing for that what he has not, the unobtainable. In the Netherlands we have a rich merchant whom said: ‘I’d rather be depressed in the back of a Rolls Royce then in a Deux chevaux’.

So, even when it’s highly unlikely and seemingly contradictory for okapi’s to wander through the palazzo, they are a perfect match. The gold and tapestries of the palazzo compliment beautifully with the lavish velvety shine of the okapi’s skin. I’ve seen the Okapis in the zoo where they obviously don’t belong and I dare say that besides their natural habitat in the forests of the Congo they’re second natural habitat would be wondering the hall’s of the Doria Pamphilij museum. Browsing species.

It looks like the okapi is naturally made up out of two different species. Often when two different things or entities are combined into one there’s some form of conflict. It’s everywhere around us and If done well there’s a determination in the will to combine that appeals to me. For instance in Zaha Hadid’s (died in 2016) build of the harbour house in Antwerp. https://www.dearchitect.nl/​projecten/​havenhuis-antwerpen-zaha-hadid-architects

There are other animals made up out of different species like the platypus but they’re aesthetically les interesting to me because of a lack of elegance that the okapi does have. Okapi’s are also priceless because there’s so few of them. It’s this elegance, luxuriousness, rareness and pricelessness that binds the palazzo Doria Pamphilj, the portrait of Innocentius X by Velazquez and the okapi’s into the art piece. Browsing species.

Looking forward to seeing you.
All the very best!
Jeronimus


Minerva for life

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

De vele plastic bekertjes en het felle daglicht dat vanachter de velours gordijnen op de nog natte vloer schittert verraadt dat we naar ‘the day after’ kijken. We zien een soort altaar waarin allerlei betekenisvolle objecten geschikt zijn: vaandels, beeldjes, een kostuum, stropdassen, boeken. Tussen de voorwerpen liggen lelies. Twee motorrijders flankeren het protserige bouwwerkje. Het geheel doet denken aan een pronkstilleven en een vanitas in één. Want de vluchtigheid van het feest en de vergankelijkheid van de bloemen verraden een allegorisch tafereel. 

Dat tafereel heeft te maken met de geschiedenis van de Leidse studentensociëteit Minerva en tevens plaats van handelen. De aanleiding voor de verhalende, geënsceneerde fotoserie ‘Minerva voor het leven’ was het 200 jarig bestaan van deze Leidse studentensociëteit. Geselecteerd vanwege zijn zorgvuldig geconstrueerde voorstellingen kreeg Jeronimus van Pelt toegang tot deze studentenwereld die normaal gesproken gesloten blijft voor niet-leden. Hij kreeg de vrije hand om Minerva opnieuw te verbeelden binnen zijn eigen artistieke visie.

De scènes zijn nauwgezet door Van Pelt bedacht, gebouwd en geregisseerd. Oud leden die inmiddels hun maatschappelijke functie bekleden spelen in sommige taferelen een beschouwende of actieve rol. Zo zien we in een tafereel waarin Godin Minerva de domheid wegstuurt – jonge jongens met stropdassen als ezelsoren – politicus Hans van Balen in de rol van de neutrale toeschouwer. In een andere scène herkennen we schrijfster Nelleke Noordervliet. Een uitsluitend vrouwelijk gezelschap houdt hier een bestuursvergadering. De voorzitter leunt met haar hamer op een weelderig gedekte tafel. Vruchtbaarheid, emancipatie, kennis en macht allemaal verenigd in de vrouwelijke figuur. Het lijkt een hint naar een matriarchale samenleving.

De foto’s vertellen over de mores en de rituelen van de sociëteit. De heftigheid van het sociëteitsleven, waarin het leven in een uitvergrote vorm geleefd lijkt te worden, draait erom dat jonge mensen worden voorbereid op hun plek in de maatschappij. Maar de symboliek in de taferelen reikt verder. Het leven binnen de sociëteit, lijkt van Pelt te zeggen, is een samenballing van dat waar ons leven nu eenmaal over gaat. Want in het verlengde van je sociale leven, je maatschappelijke rol en de kennis die je vergaart liggen de zaken waar iedereen mee te maken krijgt. In personificaties en in (soms persoonlijke) symboliek verbeeldde Van Pelt liefde, vruchtbaarheid en vergankelijkheid. 

De kunstgeschiedenis als belangrijke inspiratiebron zien we net als in andere fotoseries ook hier terug. De theatrale geënsceneerde aanpak met zijn uitbundige symboliek doet denken aan de Hollandse genreschilderkunst. En in materialiteit en textuur, licht en lichtval, compositie en in de beschouwende rol van figuren die zich deels buiten het tafereel bevinden echoot de schilderkunst van Vélazquez, Rembrandt of Van Eyck.
 

Photography: Jeronimus van Pelt - Styling: Eric Stofmeel, Ton of Holland and Jeronimus van Pelt - Lighting: Eric Stofmeel and Thomas Heere - Production: Peter Reijn, Lavinia Lurvink, Mette Visser, and Josephine Cleyndert - Make up: Milla Kramenstetter and Chistel Mijers - Clothing: OGER, Maison de Bonneterie and Minerva - Printed: Durst Lambda photo print halfmat glued behind 3 mm Truelife perspex on a 3mm black acrylic with a 20mm black hanging system, size 90 cm x 120 cm

Image - Vanitas
, a large accumulation of stuff

Vanitas
, a large accumulation of stuff

Minerva’s society building is used in every nook and crevice. Old and new traditions introduced by many generations of members find their significance in the Mores and the more tangible attributes. The members grow up to become Alumni, they’ll return to the building every now and then, but the introduced stuff remains behind. The Members are here only for a short while, Minerva is forever!

Image - The tale of the fireplace
 brought to life

The tale of the fireplace
 brought to life

Acquiring knowledge and gaining one’s position in the world is what the scene at the fireplace is about. Goddess Minerva shoves stupidity aside. The fresh men are like human donkeys, blazing pink piglets in the worn awayness of times passed, sternly sent away under the watchful eye of the seniors. New alliances are being forged, brotherhoods created, the fundament lain for friendships for life.

Image - Amazonia 
‘about female supremacy’

Amazonia 
‘about female supremacy’

The ladies gather in an exclusive female meeting. They’re a sight for sore eyes, showing their magnificent beauty wearing their fine evening dresses and precious jewelry. Combativeness and sexuality. The homogeneity of the group emphasizes the power of female superiority. These civilised women, wearing their impractical footwear, look like they’ll gracefully stride away to actually take matters in hand.

Image - Hey now baby, let’s do the romp

Hey now baby, let’s do the romp

At the basis of this massive romp there might well have been a serious difference of opinion. The truth, that ship has sailed: the dispute must be settled at all costs! Reluctantly the loser shares a beer with the victor. Constantly looking for an opportunity to settle the disagreement for good, in their own favour.
Let’s romp around!

Image - The merger 1973 
‘a mating dance’

The merger 1973 
‘a mating dance’

The merger portrayed: the conformation of the Leiden based students corps ‘Virtus Concordia Fides’ (1839) with the Association of Female students in Leiden (1900) into student society ‘Minerva’. It is always mating season in the ‘Hifi’ disco. As in any disco, the girls invite the guys to ‘come hither’. They will.

Image - Pan Provincial Congres 2014, LOL at Sociëteit Mien Erve 
‘a funny scene’

Pan Provincial Congres 2014, LOL at Sociëteit Mien Erve 
‘a funny scene’

A stage within a stage. Beautifully polished actors depict the Mores, the special rules that are the cement of Minerva life. Not to be taken too seriously, laugh out loud at them. But never TOO loud.

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image


RADIO

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Fysiek of digitaal? In de tegenstelling ligt de overeenkomst. Want hoewel de digitale wereld nauwelijks zichtbaar is, wordt ook die gekarakteriseerd door groei, ontwikkeling, navigatie en een onmetelijke omvang. Fysiek én digitaal zijn we als het ware in transitie, door een eindeloze en telkens veranderende wereld. 

De serie RADIO is het resultaat van een opdracht van de RijksAcademie voor Digitalisering en Informatisering Overheid. De vraag luidde: verbeeld op een haast abstracte manier de digitale wereld. Het hoge abstractiegehalte binnen de opdracht bracht de vrijheid om een autonome fotoserie te maken, waarin er een parallel is gevonden met de architectuur van Rem Koolhaas. Zijn bureau OMA werd bekend door een nieuwe benadering van ruimte en architectuur. 

De foto’s werden uitsluitend in de gebouwen van Koolhaas gemaakt, zoals het Educatorium in Utrecht. Mensen bewegen zich er voort door soms ondefinieerbare ruimtes, waarbij de complexe spiegelingen een metafoor zijn voor de verschillende werelden waar we ons in bevinden. 

#commissionedart #RADIO @oma.eu #reflections #transparency #digitalworld #art #exhibition #humanpresence #intransit #information #light #architecture #traces #acquire #loneliness #city #autonomous #voluntarily #surface

Lambda Photo print semi-mat, 3mm Trulife Perspex, 3mm Dibond, 110 cm x 73cm, The Hague 2019

 


Scenes

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image


The Industry Series

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Deze serie kunstwerken is net als de RADIO serie in opdracht ontstaan. Hier werd nadrukkelijk gevraagd om als kunstenaar naar het fenomeen chemische industrie te kijken. Niet met de bedoeling om nu eens esthetische beelden te maken, maar om met andere ogen naar dit fenomeen als geheel te kijken in de hoop dat de beelden bij de toeschouwer fundamentele vragen opwerpen. Want hoewel milieuverontreiniging waarschijnlijk een van de eerste associaties zal zijn, gaat deze industrie over veel meer dan dat. Over regiogevoel, trots, zelfs toerisme. Over oorsprong, maakbaarheid en gebruik. Het leven op aarde is ontstaan uit chemische elementen en bijna elk product in de gemaakte wereld is ooit met chemie in aanraking geweest. 

De vijf grootste chemische industrieën in Nederland zijn voor deze serie bezocht: DOW Chemical in Terneuzen, Tata Steel in IJmuiden, Chemelot in Geleen, Exxon Mobil in Rotterdam en de RWE power plant in de Eemshaven. De Industry series werd in Nieuwspoort in Den Haag tentoongesteld voor een publiek van vertegenwoordigers van deze industrie, van de rijksoverheid en NGO’s. Filmregisseur Arno Dierickx gaf er zijn visie op het werk. Hij zag verrassende standpunten, doorgaans onopvallende details en sprekende combinaties tussen industrie, mens, lucht en natuur. “Wat de reeks voor mij als geheel communiceert, is dat de blik op de industrie vertroebeld is. Het is een reeks die laat zien dat het moeilijk is om naar industrie te kijken, maar ook dat de industrie niet gewend is om zich te laten zien.”

Lambda Photo print semi-mat, 3mm Trulife Perspex, 3mm Dibond, 110 cm x 73cm, The Hague 2019

#industry #collective #connected #humanity #power #mores #beautifulbeast #intransition #planet #energy #lightanddark #manmade #safety

Image

Image

Image

Image


Natural Habitat Adventures

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

In de serie Natural Habitat Adventures zijn overdaad en gulzigheid opvallende thema’s. Plaats van handelen is sociëteit De Witte in Den Haag. De residentie van deze besloten vereniging die in 1782 werd opgericht, biedt de kunstenaar een passende setting voor ‘spielerei’ met zijn geliefde thema’s. We zien een man gebogen over ongeveer het meest extravagante gerecht ter wereld: een Tournedos Rossini, waarin een biefstuk gecombineerd wordt met rijk beboterde jus, ganzenlever en truffel. Ondanks dat hij zich in een chique eetgelegenheid bevindt, lijkt de man de verleiding niet te kunnen weerstaan om het gerecht heel eventjes met zijn vingers aan te raken. 

De naamgever van dit beroemde klassieke gerecht is de Italiaanse componist Gioachino Rossini, aan wie Franse top koks dit koningsmaal in hun eetgelegenheden heimelijk opdienden. In een andere foto uit deze serie is de verwijzing naar de kunstenaar Berndnaut Smilde opvallend, beroemd van zijn kunstmatige wolken in interieurs. De nog steeds zelfde bezoeker van sociëteit De Witte heeft nu met zijn pijp een fraaie wolk geblazen die zijn hoofd in nevelen hult. 

In deze serie komen een aantal thema’s samen die Jeronimus van Pelt fascineren en die regelmatig in zijn werk terugkeren. Zoals de drijfveren van de mens en diens onderliggende psychologie, een rode draad in zijn oeuvre. Ook verwijst veel van zijn werk naar de beeldende kunst en de kunstgeschiedenis die zoveel iconische beelden voortbrengen. Ondanks thematieken als gulzigheid en overdaad en de verwijzingen naar de kunstgeschiedenis, brengt Van Pelt zijn onderwerpen niet in verband met goed of kwaad. Hij wil zijn publiek allesbehalve vermanend toespreken. Het toegeven aan lust, extravagantie en gulzigheid vindt hij eerder fascinerend. 

In verband hiermee voert hij de spanning nog eens op door een beschouwer in het beeld te introduceren. Zoals de ober die vanuit zijn ooghoeken de gast in het restaurant moet kunnen zien. Een andere manier om een beschouwer op te voeren is door de kijker zelf een gevoel van voyeurisme mee te geven, ingegeven door de ongewone taferelen die hem worden voorgeschoteld. Zoals de eter die het allemaal te veel werd en dood in zijn bord soep is gevallen. Onherroepelijk heeft de beschouwer een mening over hetgeen hij ziet. Van Pelt: ‘Het idee dat iemand in het tafereel een bepaalde mening is toegedaan anders dan wat je in de foto ziet, vind ik erg fascinerend.’

De foto’s van Natural Habitat Adventures zijn gepubliceerd in het blad dat sociëteit De Witte uitgeeft. Menigeen die bij deze foto’s verlekkerd is weggedroomd zal zich niet bewust zijn van het sculpturale werk dat ermee gepaard gaat. Soms duurt het dagen om een set te bouwen. Daarmee doet het werk van Van Pelt denken aan kunstenaars als Jeff Wall of Erwin Olaf, die met hun werk een totaalaanpak laten zien.

Lambda Photo print semi-mat, 3mm Trulife Perspex, 3mm Dibond, 110 cm x 73cm, The Hague 2017-2019

 

#naturalhabitatadventures #psychologyofeating #physicalidentity #indulgences #tournedosrossini #chap #lightanddark #artphotography #artcollector #jeronimusvanpelt

Image - Natural Habitat Adventures #3 - About indulgences, inspired by Gioachino Rossini’s love of the Tournedos Rossini. Tournedos Rossini is a French steak dish, purportedly created for the composer Gioachino Rossini by the French master chefs Marie-Antoine Carême or Adolphe Dugléré, or by Savoy Hotel chef Auguste Escoffier. The dish comprises an beef tournedos (filet mignon), pan-fried in butter, served on a crouton, and topped with a hot slice of fresh whole foie gras briefly pan-fried at the last minute. The dish is garnished with slices of black truffle and finished with a Madeira demi-glace sauce.

Natural Habitat Adventures #3 - About indulgences, inspired by Gioachino Rossini’s love of the Tournedos Rossini. Tournedos Rossini is a French steak dish, purportedly created for the composer Gioachino Rossini by the French master chefs Marie-Antoine Carême or Adolphe Dugléré, or by Savoy Hotel chef Auguste Escoffier. The dish comprises an beef tournedos (filet mignon), pan-fried in butter, served on a crouton, and topped with a hot slice of fresh whole foie gras briefly pan-fried at the last minute. The dish is garnished with slices of black truffle and finished with a Madeira demi-glace sauce.

Image - Natural Habitat Adventures #2 - About indulgences, inspired by Berndnaut Smilde’s cloud art photography.

Natural Habitat Adventures #2 - About indulgences, inspired by Berndnaut Smilde’s cloud art photography.

Image - Natural Habitat Adventures #1 - About indulgences while secretly being Heineken advertising campaign photography.

Natural Habitat Adventures #1 - About indulgences while secretly being Heineken advertising campaign photography.

Image

Image


Play

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

Image

‘Play’ is een  serie fotoportretten van een groep scholieren. Jeronimus van Pelt maakte de serie op het Gymnasium Haganum in Den Haag terwijl de groep dramales krijgt van docent Peter Reijn. De leerlingen moeten in de huid kruipen van een karakter uit de klassieke toneelliteratuur. Ze hebben hun dialoog of monoloog terdege voorbereid en zitten goed in hun rol. De concentratie is optimaal en er heerst een gespannen stilte.

Middelbare scholieren zijn volop op zoek naar hun eigen identiteit. Hun jonge gezichten beginnen voorzichtig meer uitgesproken kenmerken te vertonen en heel misschien schemert hun karakter daar al een beetje in door. Maar tijdens de dramales moeten zij de identiteit en het karakter aannemen van het personage dat zij moeten spelen. Hierdoor ontstaat er een zichtbare spanning tussen wie zij daadwerkelijk zijn - of aan het worden zijn – en de persoon die zij spelen. Het resultaat is een poëtische cocktail van hun eigen ontluikende identiteit en die van het personage.

Jeronimus van Pelt fotografeert de serie jaarlijks sinds 2011 met leerlingen uit het  4e en 5e jaar.

Lambda Photo print semi-mat, 3mm Trulife Perspex, 3mm Dibond, 110 cm x 73cm, The Hague 2018

#dramaclass #acting #incharacter #identity #monologue #haganum #lightanddark

Image

Image

Image


Lotus Dreams

Image

Image

Image

Lotus Dreams 1996

Ruimte als onderwerp van observatie, interpretatie en discussie. Dat was de betekenis van Lotus Dreams, een veel besproken performatieve installatie in het centrum van Den Haag. Nog studerend aan de Amsterdamse Rietveld Academie, bouwde Jeronimus van Pelt in een etalageruimte een kopie van een Chinees restaurant waar hij in zijn jeugd regelmatig kwam. Of het een daadwerkelijke kopie was blijft de vraag. Puttend uit zijn geheugen was het de kopie van het restaurant zoals die in zijn hoofd lag opgeslagen.  

Binnen de typische esthetiek van goud in combinatie met rood ontbrak geen enkel detail. Zelfs aan een aquarium was gedacht. Dat maakte de herkenning des te groter. En toch was niets zoals het leek. Want de bouw van dit etalage-restaurant had niet zozeer met een Chinees restaurant als zodanig te maken, als wel met herkenning en toe-eigening, met authenticiteit en identiteit. ‘Voor mensen van mijn generatie’, zei van Pelt in een interview, ‘is zo’n Chinees restaurant net zo Nederlands als een aardappel.’ 

De ruimte zelf was met haar merkwaardige decor het hoofdonderwerp. Van Pelt organiseerde er diners en gesprekken met kunstenaars en ontwerpers over ruimte. ‘Lotus Dreams is als het ware een kijkdoos. Het werk gaat over mijn experiment met ruimte: het beleven van ruimte, het vastleggen en de betekenis ervan. Ik speel ermee. Ik baken af en laat binnen dat kader iets nieuws ontstaan.’ Een dialoog tussen de werkelijke en de gedroomde ruimte. Zo zou je het kunstenaarschap van Van Pelt kunnen typeren. Lotus Dreams staat daar symbool voor.

Lotus Dreams is an art installation in the Nobelstraat 10, 6m x 4m x 3m, The Hague 1996

#lotusdreams #scenario #convictions #imprint #love

 

Image - Uitnodiging, Den Haag, 1996

Uitnodiging, Den Haag, 1996

Image

Image

Image

Image

Image

Image